කෙටි කතා

දවස උදාවී ආලෝකය පැතිරෙන්නට පටන් ගත් විට, මම එය භූමදාන කළ ස්ථානයේ මලක් තැබීමට ගියෙමි. නමුත්, ස්වාමීනි… ඔවුන් මෘදු දරුවා මුද්‍රා තැබූ වළ හාරා පස විසුරුවා හැර තිබුණි. මට එය දරාගත නොහැකි විය. මට එය කළ නොහැකි විය… මහලු මිනිසා නඩේසු ආරම්භ කරන විට, එය භූත කතාවක පළමු ගැටය පහසුවෙන්

සෙනඟ පිරුණ බස් රථයක ඉහළින් සවි කර තිබූ කම්බිය එක් අතකිනුත්, අනිත් අතින් ආසනයෙහි තිබූ කම්බියත් අල්ලාගෙන සිටි විද්‍යාබාලිනිගේ යටි බඩ රිදුම් දෙමින් තිබූණි. ඒ සමගින් ඇය තුළ යම් අපහසුතාවයක් ඇතිව තිබෙන බව ඇයට හැඟුණි. හේතුවක් නොමැතිව ආරෝපණය කරගත් කෝපයකින් යුතු ව ඇය යාපන මාර්ගය දෙස බැලුවා ය. කම්බිය අතහැරියහොත්

ඇය එදින රසායන විද්‍යා බහුවරණ පරීක්ෂණයට මුහුණ දීමට සූදානමින් සිටියා ය. 11.00 පමණ වන විට විභාගය අවසන් වනු ඇත. පිළිතුරු පත්‍රය ලබා දී, මිතුරියන් සමඟින් කතා කරමින් බයිසිකලය ද තල්ලු කරමින් ඇය පාසල් ගේට්ටුව අසලට ළඟා වන විට වේලාව 11.20 පමණ වනු ඇත. 11.22ට පමණ ඇය පාපැදියට නැග පරණ මල්

මගේ නෙත ගැටුණු මොහොතේ වලවන් තම පාදවලට පහළින් සිටි කොළ පැහැති, තෙත් ගතියෙන් යුත්, පිට මත කළු පැහැ තිත් සහිත ඒ ගෙම්බාගේ සිරුර මතට අතෙහි දරා සිටි කැඩුණු කොන්ක‍්‍රීට් ගල් කැබැල්ල ‘දඩස්’ හඬින් අතහැරියේය. ‘චිරිස්’ හඬක් මතුවිය. එක්තරා අප‍්‍රසන්න හැඟීමකින් මිරිකී සිටි මම වහා දෑස් වසා දත්මිටි කෑවෙමි. වලවන්ට තවම