ග්‍රන්ථ විචාර

ස්මාරක ශිලාවත කියවීමෙන්, මම කිසිදා පෞද්ගලිකව ජීවත් නොවූ නමුත් මේ මොහොතේ නොදැකිය හැකිවූ වේදනාවේ ලෝකයකට ඇතුළු වුණෙමි. තීබචෙල්වන්ගේ නවකතාව හුදෙක් සහෝදරයන් දෙදෙනෙකුගේ, විනෝතන් සහ වෙල්ලයියන්ගේ කතාවක් පමණක් නොව, මතකයම ඔත්තු බලා වළලනු ලබන කාලයක මතක තබා ගැනීම පවා අසීරු ගැඹුරු මානුෂීය ආයාචනයකි. නවකතාවේ චිත්තවේගීය මධ්‍යස්ථානය ඡායාරූපයකි. එය වෙල්ලයියන්ගේය. එය, ශ්‍රී

ආනන්දය හෝ ශෝකය හෝ වුව, ස්වීය අත්දැකීම් තුළින් බිහිවෙන කලා කෘතීන් අපගේ ලේ නහර තුළටම කි‍ඳී අපව රිදවන්නට සමත්වෙයි. නිලාන්දන් විසින් ඔහු විඳි තිරස්චීන යුද්ධයක අත්දැකීම් සමූහය පදනම්ව ලියැවුණු “යුගාවසානයෙන් ඉක්බිති” කවි එකතුව එලෙසින්ම අපගේ ලේ නහර තුළට කිඳී රිඳුම්දෙයි. රාජ්‍ය අනුග්‍රහය සහිතව සිදුකරන ලද දෙමළ විරෝධි ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියාවන්ගේ ඉතිහාසයේ

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ගැටුම සම්බන්ධයෙන්  ඉංග්‍රීසි සේම අනෙකුත් භාෂාවලින්ද බොහෝ කෘතීන් ප්‍රකාශයට පත් වී තිබේ. වර්ෂ 2009න් පසු ප්‍රකාශයට පත්වූ, සමාජ සහ දේශපාලන වැදගත්කමක් ඇති ප්‍රබන්ධ නොවන කෘතී මාලාවක් පාඨකයන් අතට පත් කර තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවෙ ජාතික ගැටලුව සම්බන්ධයෙන් වු මෙම ප්‍රකාශනාත්මක ඉදිරිපත් කිරීම් මෙරටින් එපිට ජනගත වීම ඉතා වැදගත්

පරිවර්තන සාහිත්‍යය යනු බහුවිධ සංස්කෘතින් නියොජනය කරන ලොවැසියන් අතර අන්තර් සංස්කෘතික අත්දැකීම් හුවමාරු කරන අපූරු ක්‍රමවේදයක්. මෙරට අපි සොවියට් සාහිත්‍ය ප්‍රංශකතා, ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය ආදිය ඇති පදම් ඇසුරු කර ඇතිවාට සැක නොමැත. අසල්වැසි ඉන්දීයාවේ සංස්කෘතික අභාෂයන් ගොනු වුන හිංදි, මලයාලම්, තෙළිඟු සාහිත්‍යයද සැලකිය යුතු තරමින් අපහට ඇසුරු කිරීමට අවස්ථාව හිමිවුවත්, එකම