ඊලාම් දෙමළ දේශපාලන ඉතිහාසය – 3 කොටස

ඊළාම් දෙමළ ජනතාවගේ දේශපාලන ඉතිහාසයේ පළමු අදියර 1833 සිට 1921 දක්වා දිව යයි. මෙම කාලයේදී දෙමළ ජනතාව දේශපාලනික වශයෙන් “සීලෝනිකයෝ” ලෙසත්, සංස්කෘතික වශයෙන් “දෙමළ” ලෙසත් හැඳින්විය. 1921 අගෝස්තු 15 වැනි දින, සර් පොන්නම්බලම් අරුණාචලම් විසින් සිලෝන් ජාතික සංගමයෙන් බැහැර වී “දෙමළ මහජන සභාව” පිහිටුවීමත් සමඟ දෙවැනි අදියර ආරම්භ විය. එය 1949 දෙසැම්බර් මාසය දක්වා දිව ගිය අතර, සෙල්වා  පියතුමා විසින් “සමස්ත ලංකා දෙමළ කොන්ග්‍රසය” ආරම්භ කිරීමත් සමඟ අවසන් විය. 1949 සිට 1968 දක්වා වූ තුන්වන අදියරේදී ෆෙඩරල්වාදය සඳහා වූ ඉල්ලීම සහ උතුරු නැගෙනහිර දෙමළ නිජබිම ලෙස පිළිගැනීමේ අවශ්‍යතාවයක් දක්නට ලැබුණි. 1968 දී දෙමළ තරුණ ව්‍යාපාර මතුවීමත් සමඟ ආරම්භ වී 2009 දී සන්නද්ධ අරගලය අවසන් වීමත් සමඟ අවසන් වූ සිව්වන අදියර, ස්වාධීන රාජ්‍යයක් සඳහා වූ ඉල්ලීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය. "ඊලාම් දෙමළ ජනතාවගේ දේශපාලන ඉතිහාසය" නම් මෙම ලිපි මාලාවේ එක් එක් කාල පරිච්ඡේදයේ  සිදු වූ වැදගත් සිදුවීම් අඩංගු වන අතර එමඟින් තවමත් අසම්පූර්ණ දේශපාලන ඉතිහාසයක් සඳහා මූලික අඩිතාලමක් දැමීමට උත්සාහ කරයි.

යාපනය තරුණ සම්මේලනය සහ 1931 මැතිවරණ වර්ජනය

ඩොනොමෝර් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ පළමු මහ මැතිවරණය 1931 ජුනි මාසයේදී පැවැත්විණි. ව්‍යවස්ථාව මගින් ලංකාවට පූර්ණ නිදහස ලබා දීමට අපොහොසත් වීම ප්‍රධාන හේතුව ලෙස දක්වමින් යාපනය තරුණ සම්මේලනය මැතිවරණය වර්ජනය කිරීමට තීරණය කළේය. මුලදී, සිංහල දේශපාලන නායකයින් කිහිප දෙනෙකු ඡන්ද වර්ජනය කිරීමේ ව්‍යාපාරයට සහයෝගීතාවය ප්‍රකාශ කළ නමුත් පසුව ඔවුන්ගේ සහයෝගය ඉල්ලා අස්කර ගත්හ. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, ඡන්ද වර්ජනය යාපනය දිස්ත්‍රික්කයට පමණක් සීමා වූ අතර, එහිදී මැතිවරණ කොට්ඨාශ හතරෙන් එකකවත් මැතිවරණ නොපැවැත්වුණි.

1927 දී දේශපාලනයට පිවිසි ජී.ජී. පොන්නම්බලම් ඩොනොමෝර් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ප්‍රතික්ෂේප කළද, ඔහු ඡන්ද වර්ජනය කිරීමේ උපාය මාර්ගය අනුමත කළේ නැත. මැතිවරණයට තරඟ කිරීමට ඔහු අධිෂ්ඨාන කරගෙන සිටියේය. කෙසේ වෙතත්, යාපනයේ ඡන්ද වර්ජනය හේතුවෙන්, ඔහුට මන්නාරම-මුලතිව් මැතිවරණ කොට්ඨාශයට තරඟ කිරීමට සිදු වූ අතර, එහිදී ඔහුව එස්.එන්. ආනන්දන් විසින් පරාජය කරන ලදී.

1934 දී යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ අතුරු මැතිවරණයක් පැවැත්විණි. මෙවර, ජී.ජී. පොන්නම්බලම් පේදුරු තුඩුව (පරුතිතුරෙයි) මැතිවරණ කොට්ඨාශයෙන් තරඟ කර ජයග්‍රහණය කළේය. මෙම ජයග්‍රහණය දෙමළ දේශපාලනයේ ඔහුගේ නායකත්වය තහවුරු කළේය.

එම කාලය තුළම තවත් දෙමළ නියෝජිතයන් කිහිප දෙනෙකු තේරී පත් විය: ඒ කන්කසන්තුරේ සිට නඩේසන්, යාපනයෙන් අරුණාචලම් මහාදේව, උඩුවිල් වෙතින් නෙවින්ස් චිත්තම්බරම් පිල්ලේ (උඩුවිල්/උර්ගවරත්තුරෙයි), එස්.එන්. ආනන්දන් නැවතත් මන්නාර‍මෙන් සහ මුලතිව්, එම්.එම්. සුබ්‍රමනියම් ත්‍රිකුණාමලයෙන්, ඊ.ආර්. තම්බිමුත්තු මඩකලපුවෙන් ලෙසය.

සිංහල මහා සභාව – 1934

1934 මැයි 19 වන දින, කොළඹට තදාසන්න ප්‍රදේශයේ බෞද්ධ මන්දිරයේදී සිංහල මහා සභාව ආරම්භ කරන ලදී. එහි ආරම්භක සාමාජිකයින් අතරට කවියෙකු වන ආනන්ද රාජකරුණා, කුමාරතුංග මුනිදාස, ඩී.එම්. රාජපක්ෂ (මහින්ද රාජපක්ෂගේ පියා) සහ පියදාස සිරිසේන වැනි ප්‍රමුඛ සිංහල බුද්ධිමතුන් සහ ජාතිකවාදීන් ඇතුළත් විය.

සිත්ගන්නා කරුණ නම්, “සිංහල මහා සභාව” යන නම එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක විසින් යෝජනා නොකළ අතර, ඔහු පුළුල් බහු වාර්ගික ආයාචනයක් පිළිබිඹු කිරීම සඳහා වඩාත් ගැලපෙන නාමයක් වන “ස්වදේශීය මහා සභාව” (ජාතික දේශප්‍රේමී සම්මේලනය) යන්නට කැමති විය. කෙසේ වෙතත්, වඩාත් ජනවාර්ගික කේන්ද්‍රීය නම පවත්වා ගත්තේ , ප්‍රධාන ලෙසම බණ්ඩාරනායකගේ යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කළ සිංහල සාහිත්‍ය චරිතයක් වන කුමාරතුංග මුනිදාසගේ බලපෑම නිසාය.

සිංහල මහා සභාවේ ප්‍රකාශිත අරමුණ වූයේ කැබලිවලට කැඩී ගිය සිංහල ජාතිය එක්සත් කිරීම, ජාතික අභිමානය පෝෂණය කිරීම සහ දිවයිනේ නිදහස උදෙසා  අරගලයට නායකත්වය දීමයි. බණ්ඩාරනායක මහතා 1934 මැයි 10 වන දින ලංකාදීප සිංහල පුවත්පතේ ලිපියක් ප්‍රකාශයට පත් කරමින්, සභාව පිහිටුවීමේ අවශ්‍යතාවය සහ ජාතික දේශපාලනය තුළ එහි අපේක්ෂිත කාර්යභාරය පැහැදිලි කළේය.

කෙසේ වෙතත්, සිංහල මහා සභාව ඉක්මනින්ම දැඩි ඉන්දියානු විරෝධී දෙමළ ස්ථාවරයන් අනුගමනය කළේය, විශේෂයෙන් මධ්‍යම කඳුකරයේ වතු කම්කරුවන් සම්බන්ධයෙන් මෙය සිදුවිය. මෙම කම්කරුවන්ට සිවිල් අයිතිවාසිකම් ලබා දීමට පක්ෂය විරුද්ධ වූ අතර, ඔවුන් ලංකාවේ දේශපාලන අනාගතයට අයත් නොවන පුරවැසියන් නොවන අය ලෙස දකිමින් ඔවුන් නැවත ඔවුන් ආපසු යැවීම සඳහා පෙනී සිටි අතර ඒ සඳහා ව්‍යාපාර කළහ.

ලංකා සම සමාජ පක්ෂය පිහිටුවීම – 1935

1935 දෙසැම්බර් 18 වන දින, ශ්‍රී ලංකාව එහි පළමු දේශපාලන පක්ෂය සහ එහි පළමු වාමාංශික පක්ෂය වන ලංකා සම සමාජ පක්ෂය (LSSP) බිහි විය. බිම් මට්ටමේ සමාජ ව්‍යාපාර කිහිපයක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මෙම පක්ෂය බිහි විය. සූරිය මාල ව්‍යාපාරය, වැල්ලවත්ත රෙදි වියන්නන්ගේ වැඩ වර්ජනය සහ මැලේරියා විරෝධී සහන ව්‍යාපාර ඒ අතර විය. ආරම්භයේ සිටම, ලංකා සමසමාජ පක්ෂය දෙමළ ජනතාවගේ දුක්ඛිත තත්ත්වය මෙන්ම කඳුකරයේ ඉන්දියානු දෙමළ වතු කම්කරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම් හඳුනා ගත්තේය.

පක්ෂය මුලින් මූලික අරමුණු තුනක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය.

1. යටත් විජිත පාලනයෙන් සම්පූර්ණ නිදහස ලබා ගැනීම.

2. නිෂ්පාදන, බෙදා හැරීමේ සහ හුවමාරු මාධ්‍යයන් ජනසතු කිරීම.

3. පන්තිය, කුලය, ජාතිය සහ ආගම මත පදනම් වූ සමාජ – ආර්ථික අසමානතාවයන් මුලිනුපුටා දැමීම.

ඉන්දීය ජාතික කොංග්‍රසයෙන්, විශේෂයෙන් එහි වඩාත් රැඩිකල් සහ සමාජවාදී අංගවලින් දැඩි ලෙස බලපෑමට ලක් වූ ලංකා සමසමාජ පක්ෂය, දකුණු ලංකාවට ඉන්දියානු නායකයින්ට ආරාධනා කර විශාල ප්‍රසිද්ධ රැස්වීම් පැවැත්වීය. වසර ගණනාවක් තිස්සේ, පක්ෂය ඊලම් දෙමළ අභිලාෂයන් සමඟ සහයෝගීතාවය ප්‍රකාශ කරන සහ සුළුතරයන්ගේ  අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින දුර්ලභ හඬක් ලෙස පැවතුනි.

1936 මැතිවරණ සහ සමස්ත සිංහල විධායක සභාව

1936 මහ මැතිවරණයෙන් පසු, පිහිටුවන ලද නව විධායක සභාව සම්පූර්ණයෙන්ම සිංහල සාමාජිකයින්ගෙන් සමන්විත වූ අතර, එය සමස්ත සිංහල අමාත්‍ය මණ්ඩලය ලෙස හැඳින්වීමට හේතු විය. මෙයින් කලබලයට පත් වූ ජී.ජී. පොන්නම්බලම්, පාර්ලිමේන්තු නියෝජනයෙන් 50%ක් සිංහල බහුතරය සඳහාත් ඉතිරි 50% අනෙකුත් සියලුම සුළුතර ප්‍රජාවන් සඳහාත් වෙන් කළ යුතු බවට තර්ක කරමින් ඔහුගේ “50:50 ඉල්ලීම” ඉදිරිපත් කළේය. මෙය තිරසාර දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් ලෙස 50:50 යෝජනාවේ ආරම්භය සනිටුහන් කළේය.

මැතිවරණයෙන් පසු, වාමාංශික පක්ෂවල සහාය ඇතිව, ශ්‍රීමත් වෛතිලිංගම් දුරෙයිසාමි රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ කථානායකවරයා ලෙස තේරී පත් විය. ඡන්දය මුලින් සම තත්ත්වයට පත් වූ නමුත්, ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ නායක ආචාර්ය එන්.එම්. පෙරේරා, සිංහල සාමාජිකයෙකු වන අබේගුණසේකරට දුරෙයිසාමිට පක්ෂව තීරණාත්මක ඡන්දයක් ලබා දීමට පෙළඹවීය.

වෙනස්කම් කිරීමේ නීතිවල නැගීම සහ දෙමළ දේශපාලන වෙනස්කම්

1942 දී, ආර්. ඩී. ජයතිලක ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වීමෙන් පසු,එම පුරප්පාඩුව පිරවීම සඳහා අරුණාචලම් මහාදේව පත් කරන ලදී. ඔහුගේ අමාත්‍ය භූමිකාව තුළ, මහාදේව සිංහල නායකයින් සමඟ වැඩි වැඩියෙන් පෙලගැසී සිටියේය. ඊට වෙනස්ව, ජී.ජී. පොන්නම්බලම් සිංහල දේශපාලනඥයන්ගෙන් ඈත් වී දෙමළ දේශපාලනයේ ප්‍රමුඛ හඬ ලෙස මතු විය.

ඩොනොමෝර් යුගයේදී, ඉන්දියානු දෙමළ ජනතාව, විශේෂයෙන් නාගරික ප්‍රදේශවල ජනතාව ඉලක්ක කරගත් නීති කිහිපයක් පනවන ලදී. මේවායින් වඩාත් කැපී පෙනෙන ඒවා වූයේ:

• ඉඩම් සංවර්ධන ආඥා පනත (1935 අංක 19),

• ධීවර ආඥා පනත (1940 අංක 24),

• ඔම්නිබස් බලපත්‍ර ආඥා පනත (1942 අංක 47).

ඉඩම් සංවර්ධන ආඥා පනත මගින් 1927 දී ඉඩම් කොමිසමේ නිර්දේශ අනුව සිදු කළ අතර ඉඩම් නොමැති ගොවීන්ට සහ මධ්‍යම පන්තියට ඉඩම් බෙදා හැරීමට උත්සාහ කළ අතර ඵලදායී ලෙස ඉන්දියානු දෙමළ කුලී නිවැසියන් පැත්තකට දැමීය.

ධීවර ආඥා පනත මගින් නියම කර තිබුණේ ලංකා නොවන අයට ලංකාවේ වෙරළබඩ ජලයේ මසුන් ඇල්ලීමේ නිරත විය හැක්කේ රජයේ නිල අවසර පත්‍ර ඇතිව පමණක් බවයි. පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කර නොමැති වුවද, මෙම නීතිය පැහැදිලිවම ඉන්දියානු දෙමළ ප්‍රජාවන් ධීවර ආර්ථිකයෙන් බැහැර කිරීම අරමුණු කර ගෙන තිබුණි.

ඒ හා සමානව, බස් මෙහෙයුම් බලපත්‍ර ලබා දීමේදී ලාංකිකයන්ට ප්‍රමුඛත්වය දීමට ඔම්නිබස් බලපත්‍ර ආඥා පනත උත්සාහ කළේය. මෙම නීති ජනවාර්ගිකත්වය ප්‍රසිද්ධියේ සඳහන් නොකළද, ප්‍රායෝගිකව ඒවා භාවිතා කරනු ලැබුවේ ඉන්දියානු දෙමළ ජනතාව ආර්ථිකයේ ප්‍රධාන අංශවලින් කොන් කිරීමට සහ ස්වදේශික ලාංකිකයින්ට අවස්ථා හරවා යැවීමට ය.

සමූහ වශයෙන් සේවයෙන් පහ කිරීම සහ ලංකා ඉන්දියානු කොංග්‍රසයේ උපත

පුරවැසියන් නොවන අයට මෙම අංශවල වැඩ කිරීමට අවශ්‍ය බලපත්‍ර ලබා දීම වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. ඒ සමඟම, බොහෝ ඉන්දියානු දෙමළ ජාතිකයින් රජයේ රැකියා වල, විශේෂයෙන් වතු සහ නාගරික පරිපාලනයෙහි සේවය කළහ. 1939 දී, එවකට ප්‍රවාහන අමාත්‍යවරයා වූ සර් ජෝන් කොතලාවල, රජයේ දෙපාර්තමේන්තු වල සිටින සියලුම ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති සේවකයින් එක් දිනක් තුළ සේවයෙන් පහ කරමින් චක්‍රලේඛයක් නිකුත් කළේය.

මෙම පියවර විශේෂයෙන් නාගරික මධ්‍යස්ථානවල ඉන්දියානු දෙමළ සංවිධාන අතර පුළුල් කම්පනයක් සහ අතෘප්තියක් ඇති කළේය. ඔවුන් තම දුක්ගැනවිලි මහත්මා ගාන්ධි වෙත ගෙන ගිය අතර, ඔහු අර්බුදය සමථයකට පත් කිරීම සඳහා ජවහර්ලාල් නේරු ලංකාවට යැවීය. නේරු ලංකා නායකයින් සමඟ සාකච්ඡා පැවැත්වුවද, කිසිදු සම්මුතියකට එළඹුණේ නැත.

නේරුගේ සංචාරයෙන් පසුව සහ ඔහුගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ, 1939 දී ලංකා ඉන්දියානු කොංග්‍රසය පිහිටුවන ලදී. ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දියානු සම්භවයක් ඇති දෙමළ ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් කැප වූ පළමු දේශපාලන සංවිධානය මෙය විය.

1940 දී, ලංකා ඉන්දියානු කොංග්‍රස් වෘත්තීය සංගමය හපුතලේ හි කතිරේසන් පන්සලේදී ආරම්භ කරන ලදී. 1950 ගණන්වලදී, මෙම සංවිධානය ලංකා කම්කරු කොංග්‍රසය (CWC) ලෙස නම් කරන ලදී. 1940 ගණන්වල අග භාගයේදී, සෞම්‍යමූර්ති තොණ්ඩමන් එහි නායකයා බවට පත් විය. ඔහු මිය යන තුරුම එම තනතුර දැරූ අතර, දශක ගණනාවක් ශ්‍රී ලංකා දේශපාලනයේ ඉන්දියානු දෙමළ ප්‍රජාවේ ප්‍රාථමික හඬ ලෙස රැඳී සිටියේය.

ගම් සභා සහ කඳුකර දෙමළ ප්‍රජාව

ඩොනොමෝර් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව යටතේ, මධ්‍යම කඳුකරයේ ඉන්දියානු දෙමළ වතු කම්කරුවන්ට සීමිත ඡන්ද අයිතියක් ලබා දෙන ලදී. ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් මෙම අයිතිවාසිකම් බැරෑරුම් ලෙස සැලකූ අතර ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා විශාල සංඛ්‍යාවක් ලියාපදිංචි වූහ. මෙම වර්ධනය සිංහල දේශපාලන නායකයින් බිය ගැන්වූ අතර, ඔවුන්ගේ පළාත් පාලන ඡන්ද බලය, විශේෂයෙන් ගම් සභා තුළ වතු ජනගහනයෙන් ඉවත් කිරීමේ ක්‍රම ගවේෂණය කිරීමට පටන් ගත්හ.

1889 ගම් ප්‍රජා ආඥා පනතට අනුව, යුරෝපීයයන්, බර්ගර්වරුන් සහ ඉන්දියානුවන් දැනටමත් ගම් සභාවලට සහභාගී වීමෙන් බැහැර කර තිබුණි. එය සාධාරණීකරණය කරනු ලැබූවේ නියෝජනය සඳහා සුදුසුකම් ලැබීමට මෙම ප්‍රජාවන් ග්‍රාමීය ජීවිතයට ප්‍රමාණවත් ලෙස ඒකාබද්ධ වී නොමැති බවයි.

1937 දී, ආඥා පනතට සංශෝධන සිදු කරන ලදී: ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල පිහිටි  වතු සඳහා බදු පැනවිය යුතු අතර, යුරෝපීයයන් සහ බර්ගර්වරුන්ට ගම් සභා සාමාජිකයින් වීමට සුදුසුකම් ලබා දෙන ලදී. කෙසේ වෙතත්, ඉන්දියානු දෙමළ ජාතිකයින් මෙම අයිතිවාසිකම් දිගුවෙන් පැහැදිලිවම බැහැර කරන ලදී. ලංකාවේ ඉන්දියානු සංගම් කිහිපයක් සංශෝධනයට විරෝධය පළ කළ අතර, එය වාර්ගික වෙනස්කම් කිරීම මත පදනම් වූ බව පවසමින් ඉන්දියානු රජය පවා නීති සම්පාදනය හෙළා දුටුවේය.

මෙම බලපෑම්වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, මෙවර සියලුම වතු කම්කරුවන් ගම් සභාවල සාමාජිකයන් වීම සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කිරීම සඳහා තවත් සංශෝධනයක් හඳුන්වා දෙන ලදී. වචන මාලාව පොදු වුවද, නීතියේ සැබෑ අභිප්‍රාය සහ බලපෑම වූයේ ඉන්දියානු දෙමළ කම්කරුවන් ඉලක්ක කර ගැනීමයි. ඒ එකල වතුවල සේවයේ යොදවා තිබුණේ සිංහල කම්කරුවන් ඉතා ස්වල්පයක් බැවිනි.

තව දුරටත්…